Read
Italiano
La Sicilia, August 07, recital with Bernd Brackman in Trecastagni International Music Festival, Sicily.
"Rowland, il guru del violino"
Standing ovation e pubblico in delirio a Trecastagni per colui che e considerate la "stella polare" degli artisti contemporanei di musica classica, il violinista Daniel Rowland, tra I protagonisti della 9e "Trecastagni international Music Festival". Accompagnata al pianoforte da Bernd Brackman, virtuoso della tastiera, Rowland si e esibito venerdi e ieri in Largo Abata Ferrara, proponendo Sonate de Mozart, Prokofieff e Brahms. La sua prensenza ha testimoniato la meticolosita con cui il direttore artistico dell'evenemento, il maestro Carmelo Pappalardo hanno dato vita a un programma di concerti di assoluto prestigio. Le note di Daniel Rowland hanno incantato il suggestivo scenario di Trecastagni anche hieri sera...
Nederlands
Wenneke Savenije in NRC Handelsblad, over the Stift Festival '07
Dont take a law from anybody, not even from yourself, zegt de bijna 85-jarige Ivry Gitlis, de meest eigenzinnige onder de Grote Violisten, tegen een meisje dat Paganini speelt tijdens zijn masterclass op het 3rd Stift Festival van violist Daniel Rowland in Weerselo en Oldenzaal. Met het gemak van een onnavolgbaar virtuoos in de bloei van zijn leven demonstreert Gitlis op zijn Strad hoe ze de lastigste passages kan studeren, zingend en acterend maakt hij duidelijk dat elke noot van Paganini opera is. Tussen de bedrijven door vertelt hij kleurrijke verhalen, vaak met een levensles, en voortdurend barst hij uit in een vrolijke schaterlach.
De Russisch-Israëlische Gitlis, op zijn vijfde ontdekt door Huberman en daarna student van Flesch, Enesco en Thibaud in Parijs, is een levende legende. De flamboyante romanticus trad op met alle groten der aarde, hij maakte fantastische opnames en was bevriend met Heifetz. Gitlis acteerde in films van Truffaut en Lelouch, speelde samen met uiteenlopende musici als Menuhin, Argerich, Stefan Grappeli en Dizzie Gillespie, reisde rond met lokale griot-bands in Afrika, en inspireerde vele jonge musici tot virtuositeit en ultieme muzikale passie.
Gitlis had nóg beroemder kunnen zijn als hij niet zo eigenzinnig was: een klassieke zigeuner, gespecialiseerd in a-typische fraseringen, altijd bezig elke noot uit zijn kluisters te bevrijden, in staat tot hemelse klanken, maar vaak ook krassend of hees fluisterend als de duivel.
Het muziekfestival van Rowland, sinds kort primarius van het Brodsky Quartet en een van onze meest interessante jonge violisten, trekt de aandacht door de gelukkige combinatie van goede leerlingen, uitstekende docenten en origineel geprogrammeerde concerten. Maar Gitlis is er de grote ster. Een dag lang laat de bejaarde maestro iedereen in onzekerheid over zijn beloofde optreden van die avond. Na een dag vol enerverende lessen is hij uiteindelijk toch nog bereid het openingsdeel uit Schumanns Pianokwintet te gaan repeteren. Gitlis klinkt als een vermoeide operadiva die haar stem wil sparen, en met zijn wispelturigheid bezorgt hij iedereen de zenuwen. Of hij zal spelen blijft tot op het laatst de vraag. Maar na de pauze van het avondconcert in het Stiftskerkje staat Gitlis achter in de kerk rek- en strekoefeningen te doen, op oude sportschoenen in een verkreukeld wit linnen pak. Hij loopt naar voren, pakt het publiek in met grappen en anekdotes om zijn zenuwen de baas te worden, en begint ineens op volle kracht te spelen. Hij inspireert een stralende Rowland, pianist Frank van der Laar, altvioliste Francien Schatborn en celliste Evelien Prakke tot twee delen Schumann op hoog niveau, en besluit zijn magische optreden met een ontroerend schorre versie van Kreislers Liebesleid. Hopelijk wordt Gitlis minstens honderd jaar, en komt hij volgend jaar weer in Weerselo demonstreren dat muziek veel méér is dan technische perfectie.
Tubantia, Augustus '07, concert in Stiftfestival
"erg goed was de vertolking van Gemini, voor twee violen en piano van David Rowland, de vader van de artistiek leider. Dit werk werd met ongelooflijke passiegespeeld"
Wenneke Savenije in NRC Handelsblad over Brahms Concert olv. Viktor Liberman
"Winnaar Daniel Rowland werd door de jury bewonderd om zijn grote virtuositeit, zijn sterke persoonlijke uitstraling en de ware doodsverachting waarmee hij zich op de muziek stort ... een intens bezielde en temperamentvolle Brahms."
Oswin Schneeweisz in het Algemeen Dagblad over Brahms Concert
"Op het moment supreme ging hij lichtjes door de knieen en zette een toon neer die een solist waardig is...een solist in hart en nieren, een musicus met lef."
Haarlemse Courant over recital met Bernd Brackman
"Met een groot gevoel voor lyriek speelt Daniel Rowland deze prachtige vioolsonates (van Brahms). Zijn hele lijf speelt viool. Niet door overdreven bewegingen, het is en uitstraling die moeilijk in woorden te vatten is."
Twentsche Courant Tubantia
"Fantasie en pasie waren ook de kenmerken van de vertolking van de Partita van Lutoslawsky. De kleurenrijkdom, de techniek en vooral de sensualiteit van het spel van Daniel Rowland waren oorstrelend."
De Telegraaf over Strauss Sonate in Concertgebouw
"Daniel Rowland waagde zich aan een super romantische sonate van Richard Strauss waarmee hij op on. Nederlandse wijze, onbevreesd en met veel zwier, het publiek in vervoering bracht."
De Twentsche Courant Tubantia over Szymanowsky recital met Bernd Brackman
"Violist Daniel Rowland is een van die zeldzame musici die zich emotioneel volledig kunnen laten meeslepen door de muziek en toch altijd boven de noten blijven staan. Zijn spel kenmerkt zich door een immense intensiteit en een magistrale techniek. Hij schuwt de uitersten niet en wet zijn publiek volledig in vervoering te brengen."
Deutsch
Westfalische Nachrichten, Munster, Tchaikowsky Concerto on tour with JON conducted by Jurjen Hempel
Vom letzten Sommer sind sie noch in bester Erinnerung. Zwischen zwei "großen" Tournee-Stationen hatte das Niederländische Staatsjugendorchester in Lengerich ein umjubeltes Konzert gegeben. Kein Wunder, dass die Gempt-Halle auch dieses Mal gut besucht war, als die Musiker der nachbarlichen Talentschmiede erneut ihre Klasse zeigten.
"From Russia with Love" hätte das Motto lauten können, das über dem Tschaikowsky- und Strawinsky-Abend schwebte: Saft und Kraft, viel Tempo und noch mehr russische Seele. Davon hat Tschaikowskys Violinkonzert reichlich – vor allem, wenn man ihm so ungestüm zu Leibe rückt wie Daniel Rowland. Der 35-Jährige hat das Herz auf dem rechten Fleck: Äußerlich eher cooler Geigen-Dandy, stürzt er sich leidenschaftlich in dies oft geschundene Stück, um klanglichen Witz und emotionale Tiefe auszuloten. Rowland hat keine Scheu vor süffigem Portamento, jauchzt sich wohlig in höchste Flageolett-Höhen. Mit einem Schwung, den er förmlich aus den Knien holt. Dieser Geiger ist Ausdrucksmusiker... Jurjen Hempel hält mit solidem Kapellmeistertum dagegen, um dem Solisten Halt zu geben. Der ist auch im finalen Feuerlauf nicht zu bremsen, wo die Finger rauchen und sich so mancher verbrennt. Am Ende drückt ihn der Maestro ans Herz: Gut gemacht, Kumpel!
Badisches Tagblat, Adagio from Brahms Concerto with Baden Baden Philharmonie
"Alle schonheiten des Violinspiels waren hier zu vernehmen: ruhige Bogenhand, Tonkultur, selbstredend einwandfreie Intonation und hohe Musikalitat. Da das Ganze mit dem Orchester aus einem Guss war, war eine Meisterleistung zu horen. Sturmische Beifall fur ein Adagio sagt genug."
Badener Tagesblatt, Tchaikowsky Concerto with Baden Baden Philharmonie
"Ganz selbstverstandlich spielt der sympatische Geiger Daniel Rowland die Canzonetta nit viel Gefuhl und verinnerlicht. Das anschliessende Finale war ei wilde Jagd auf hochste Niveau. Rowland beherscht nicht nur das schnelle, technisch perfecte spiel, sondern kann auch in allen lagen fein nuancieren. Bravo rufe and langer Beifall war das Resultat."
Français
Le Semaine d'Anvers
"Rowland a tout pour reusir une carriere, son coup dárchet est tres maitrise et longe, sa sonorite ample et Claire mais sássouplissant en des phrases chaleurisement vibres..On admira son expression et son intense sentiment interieur ... un temperament exeptionel."
Afrikaans
Die Burger, Peter Kooij (Kaapstad)
In die Kaapse Konsertreeks se gereelde aanbiedings in die Baxter-konsertsaal het die violis Daniel Rowland en die pianis Pieter Jacobs Saterdagaand ’n uitvoering gegee wat ’n mens nie ligtelik sal vergeet nie. Hierdie twee kunstenaars het ’n bedrewe en verbeeldingryke vennootskap gevorm en spel gelewer wat deurentyd stylvol, smaakvol en onberispelik was.
Maar dit was ook méér. Daar was meelewing wat gewissel het van innige teerheid tot groot opwinding en gerugsteun was op verbluffende tegniese vaardigheid. Daarby het die violis op ’n prag-instrument gespeel wat in 1776 in Cremona gemaak is. Die welgekose program het verder bygedra tot die groot sukses van die aand. Mozart se Vioolsonate in E-mineur K.304 met sy sfeer van weemoed en verstilde liriek is gevolg deur die stralende en opwindende Sonate in E-mol majeur van Richard Strauss. Die gloed en energie van die eerste deel van hierdie sonate is met glans en meesleurende opwinding deur albei kunstenaars belig. Die tweede deel was ’n groot kontras met sy grasie en sinspelings van bekende werke soos Schubert se Erlkönig, Chopin Nokturnes en selfs Beethoven se Pathètique-sonate. Strauss was maar 23 jaar oud toe hy hierdie opwindende werk gekomponeer het. As dit so goed gespeel word soos Saterdagaand is dit ’n regte apploustrekker.
Ná die pouse was drie Franse komposisies aan die beurt: Debussy se wonderlike Vioolsonate, Chausson se atmosfeerryke Poéme Op. 25 en Saint-Saëns se Inleiding en rondo capriccioso Op. 28. Die vioolsonate van Debussy met sy eenvoudige arpeggio-hooftema van die eerste deel, die veeleisende tweede deel (vir beide spelers) met sy ligte toccata-inslag en die swier en feestelike atmosfeer van die derde deel was ’n groot sukses. Ek het vooraf ’n paar keer tuis na hierdie pragwerk geluister, maar ’n eersterangse lewende vertolking soos dié bly die wenner. Die Inleiding en rondo capriccioso van Saint-Saëns is weliswaar ’n regte paradeperd. Maar dit het die program presies reg afgesluit: ’n groot vertoning van verbluffende viooltegniek wat die gehoor se staande applous deeglik verdien het.
Onvergeetlike 'Seisoene' - Thys Odendaal
Onvergeetlike ‘Seisoene’ van Rowland en Cosa Vivaldi se Le quattro stagioni (vioolconcerto’s, op. 8 nos. 1 tot 4) is ’n Barok-wonderwerk op sigself. Piazzolla se Las cuatro estaciones Portenas, as’t ware Tango-concerto’s vir viool, is insgelyks ’n fassinerende instrumentale siklus wat straks as een van sy grootste werke gereken kan word, ook aan die hand van die aanpassing vir die nou alombekende weergawe op die Nonesuch-etiket van Gidon Kremer en sy Kremerata Baltica.
Soos op genoemde album, het die Britse violis Daniel Rowland besluit om die twee komposisies te kombineer in ’n konsert getitel Die agt seisoene, eers in Stellenbosch uitgevoer en Sondag in Pretoria met die Chamber Orchestra of SA (Cosa).
Die twee style is vanselfsprekend verwyder, maar tog ook kompleterend. In dié opsig is dit allermins onvanpas om Vivaldi se seisoene elk met ’n ooreenstemmende Piazzolla-gety op te volg. Meer nog, omdat Piazzolla se musiek in die tango-ritmiek by geleentheid met Vivaldi se musikale idioom besprinkel word. Die effek is betowerend paslik, in dié opsig dat dit die stomende tango-element effens in ligter trant afkoel. Die twee komponiste saam, goed 250 jaar van mekaar geskei, vind in hul “stragioni” en “portenas” dikwels ’n eenselwige stroom in die verruklike verklankings.
Rowland op besoek het ’n tinteling deur konsertsale gestuur met sy absolute oorgawe aan die musiek, volkome in diens van die komponiste. Dit het gelei tot inspirasie vir sy medemusici, in dié geval Cosa wat met dié Seisoene-konsert besondere artistieke hoogtes bereik het.
Rowland het in die onmiddellike verband van die konsertsaal ’n verstommende beheer oor die musikale kragte en ’n wellewendheid in sy solopartye uitgestraal waarin ’n mens met gelykmatige oorgawe kon deel: iedere nuanse en wending het jou saamgeneem op die verkwikkende natuurbeskrywings waaruit daar soveel emosionele gewaarwordinge kon spruit. Die solis se aanslag, die intonasie en resonans en die voortdurende gesonde spanning in musikale kleur is in die ingewikkeldste passasiewerk verheerlik. Sy opsetlike krasser toonkwaliteit, met ’n viool wat soms “doodskraap” oor die snare, was hoogs effektief – soos wanneer hy die jaghorings in die Herfs-finale naboots, byvoorbeeld; of die herder se klaaglied in die Somer-slot. Hoe ontroerende is daardie slot nie verwesenlik nie!
Soos in die Vivaldi-dele, is die Piazzolla tango-embleem met ritmiese vitaliteit belig. Die tekstuur in die vier tango-dele was ryk aan musikale perspektief, tenger momente is met gloeiende spel, klinkklaar gedefinieer, afgewissel. Peter Martens se tjello-continuo en solistiese bydraes was skitterend in detail en vertolking, wat ook vir die ensemble se gekonsentreerde meelewing geld.
Hier is met insig in die partiture gedelf. Uiteindelik, as jy die twee werke as één met só ’n spontane en onbevange gees ontvang, is die oor se reaksie insgelyks een wat die sinne losmaak en met oorgawe indrink.
Duo se spel ontroerend, deurwinterd - Thys Odendaal
Poulenc het erken dat hy nie gemaklik was om vir solo-snaarinstrumente te komponeer nie. Hy het twee vioolsonates vernietig voor hy tot publikasie vir die oorblywende een ingestem het. Gode sy gedank, want dit is een van die boeiendste werke vir viool en klavier denkbaar. In die vertolking van die Britse violis Daniel Rowland en die Pretoriase pianis Pieter Jacobs Saterdagaand in Pretoria was dit ’n ryklike seën.
Poulenc se ontsteltenis, sy weemoed na die moord op sy boesemvriend, die Spaanse digter Federico Garcia Lorca, vind ontroerend neerslag in grensloos onbelemmerde kontraste in klanktekening en emosie in die viool- en klavierpartye, maar veral gelykwaardig sáám. Die tweespraak lei die oor en sinne na ’n oneindige ervaringsveld waarin jy versonke raak in die musiek. Die magtelose woede weens Lorca se politieke dood aan die hand van genl. Franco en die seer van ’n gestorwe vriend is simpatiek en met onblusbare seggingskrag deur die musici oorgedra.
Richard Strauss was in sy laat tienerjare toe hy sy Vioolsonate geskryf het, maar sy kenmerkend-lenige melodieë en selfs kleurryke orkestrasies in sy toondigte, concerto’s en operas van later jare skemer reeds mildelik deur. Rowland en Jacobs se spel was as ’t ware ’n aanloop tot die Poulenc wat ná pouse sou volg. Die violis het beheersd in die nieu-Romantiek met sleurende strykwerk opgegaan, en Jacobs het die reeds duidelik “orkestrale” Strauss geurryk beklemtoon, onder meer met effektiewe pedaalwerk. In die Allegro van die slotdeel is die satiries-komiese van die latere Rosenkavalier of Tyl Uilspieël met panache belig, gestel teenoor die swiepende melodielyne. Skitterend.
Die program is begin met Mozart se R304-Sonate in e. Dit is knap en sonder omhaal opgestel, maar met die vleuel se ruim klankpalet was die Allegro straks net-net té sterk. In die minuet daarna het Jacobs dit behendig “hokgeslaan”. Ná die Poulenc kan Saint-Saëns se Introduction et Rondo Capriccioso as ’n bloot vertonerige afsluiting aandoen. Nie met Rowland nie. Sy klok-artikulasie as voorbeeld van ’n sprankelende tegniek het die musiek veel meer laat spreek in die kapries-idioom as die gewoonlike pronkerigheid, en Jacobs het met skerpsinnige begeleiding die violis kraakvars ondersteun.
In Sondagaand se Johannesburg-konsert was die kort “La Fonatine d’Aréthuse van Szymanowski” – uit sy siklus Mites, “gedigte vir viool en klavier” – selfs ’n beter voorbereiding vir die Poulenc. Benewens die verruklike vertolkingskuns, dui die programkeuse ook op ’n deurwinterde violis van verrykende formaat; met Jacobs boonop as geesgenoot.